به بهانه ی یک کتاب حسابی

"دغدغه های فرهنگی/ شرح مزجی یکی از بیانات محوری مقام معظم رهبری با استفاده از دیگر بیانات معظم له"

تیر 73 ایراد شده است و  اردیبهشت 90 چاپ.

از آن کتاب هایی که اگر دست یک آدم دغدغه مند فرهنگی بیفتد حسابی قدرش را می داند.

و به قول نویسنده از آن گنج هایی ست که نه از زیر خاک و آب، که از روی خاک یافته اند و عزیزش داشته اند. گنجی که نه زنگار و خاک گرفته و نه پوسیده، تنها غباری داشته، آن هم به سبب گذر زمان و بی توجهی رهگذران.

سبک ارائه کتاب "شرح مزجی" است.وقتی متن با شرح متن به گونه ای در هم بیامیزند که متنی جدید به وجود بیاید به اینگونه شرح، مزجی میگویند.

ناشر در مقدمه می گوید:

«متن محوري کتاب مربوط به ديدار مقام معظم رهبري با عناصر جبهه خودي در حوزه فرهنگ در تاريخ 73/4/22 است. در اين جلسه هم مسؤولان دولتي در حوزه فرهنگ حضور داشتند و هم گروه هاي مستقل فرهنگي. عناصر جبهه خودي در حوزه فرهنگ در حال تکثير هستند. اين جمع، ريزش ها و رويش هايي داشته است.

چه بسا کساني که در اين ديدار حضور داشته اند و هم اکنون عضو جبهه خودي نيستند و چه بسا کساني که در هنگام اين سخنراني هنوز متولد نشده بودند، اما مخاطب اين صحبتها خواهند بود. لذا همه کساني که اين کتاب را مطالعه مي کنند، مي توانند خود را حاضر در جلسه و ناظر به کلام مبارک ايشان ببينند. اين کلمات راهگشا امروز چراغ راه رويش هاي مبارک جبهه فرهنگ است که همه بايد اين بيانات را با شرايط فردي، جمعي و جامعه خودمان تطبيق دهيم.»

و قسمتی از بیانات حضرت آقا در کتاب:

«... و اما در عرصه فرهنگ؛ بنده به معناي واقعي کلمه احساس نگراني مي کنم و حقيقتاً دغدغه دارم. اين از آن دغدغه هايي است که آدمي به خاطر آن گاهي ممکن است نصف شب هم از خواب بيدار شود و به درگاه خدا تضرع کند. من چنين دغدغه اي دارم. البته در سخنراني ها از اين دغدغه با مردم نخواهم گفت اما نمي شود که به شما نگويم و....»

!!!

انشالله این گنج را ببوییم و ببوسیم و بر چشمانمان گذاریم...

***

شما اگر اهل مطالعه نباشید،بهتر است مسئولیت هم نداشته باشید، زیرا باز بی مطالعه می مانید. اما اگر انسان اهل مطالعه و کار علمی باشد،می تواند مسئولیت هم قبول کند. آن زمان که رئیس جمهور بودم،یک ماه نیم،دوبار نوبت من بودکه به نماز جمعه بروم. من برای هر نمازجمعه،گاهی پنج ساعت مطالعه می کردم...باید برای مطالعه زمان گذاشت.(امام خامنه ای)

+

مرتبط: 1 و 2

اهل اینجا باشی یا نباشی...

فرقی نمیکند، "زائر" که باشی، اهل اینجا باشی یا نباشی، اصلا اینجا باشی یا نباشی، "زائری".

جناب دل است که اینجا فرمان میدهد. زیارت که الزاما به حرکات پا وابسته نیست.

مشهدی که باشی اینها را بهتر می فهمی. می فهمی می شود کنار حرم خانه داشت و یک سال حرم نرفت، گاهی دو سال، شاید هم سه سال... و زیاد میشنوی این جمله را که "چندوقته حرم نرفتم، تو که رفتی دعا کن آقا مارو هم بطلبن" و می شنوی که روز میلاد حضرت بگویند "قسمت نشد امسال روز میلاد بریم حرم..."

و فکر می کنند که اگر مشهدی باشی هر روز، و لااقل هرهفته زیارتی داری، غیر مشهدی ها.اما من که مشهدی ام و آشنا به حرم رفتن های مردم شهرم، می گویم نه آقا جان، حرم رفتن لیاقت میخواهد و سعادت که هرکس ندارد آن را. البته این لیاقت و سعادت را تنها آنها که با پای جســــــم می روند ندارند، که به پای جان هم می شود زائر شد. گرچه نفس این نزدیکی به مضجع آقا هم برکاتی دارد،

که "پیراهن" یوسف بود که "چشمان" یعقوب را شفا بخشید...

.

.

.

جز گوشه های صحن تو آقا کجا روم

کی با کبوتران اهل حرم کربلا روم؟

 

 

ناب ترین ها...

 

اوقات خوب زندگی ام در حرم گذشت...

 

                                                                                                           - یک مشهدی -